درباره انتخابات دوره دهم جمهوری اسلامی (2)

 در يک انتخابات درست در جوامع دموکراتيک، قاعده اینست که حزب ها وارد انتخابات می شوند و اگر اکثریت نیاوردند با حزب های دیگر ائتلاف می کنند. اما اين روزها می بينيم که در جريان انتخاب رئيس جمهور جديد ايران:

1. شماری از شخصیتهای سرشناس نظام جمهوری اسلامی در ایران، نامزد ریاست جمهوری شده اند.

2. سامانهء جمهوری اسلامی با حذف همهء دیگران و دگراندیشان، این آقایان را پذیرفته است؛ پس همه باید «خودی» باشند.

3. هیچکدام از نامزدها دارای سازمان سیاسی منسجمی نيستند و همه به دنبال پشتیبانی جناح های سیاسی دیگر افتاده اند. در اینجا، نامزدها در پی ائتلاف هستند، زیرا خود سازمانی ندارند.

4. وقتی نامزدها در پی ائتلاف پیش از رای گیری باشند، معنايش آن است که مطمئن هستند رای نمی آورند و حاضر نیستند بخت خود را با رای دهندگان به معرض قضاوت بگذارند.

5. مهم نیست کدام سازمان سیاسی از کدام نامزد پشتیبانی کند، زیرا هیچکدام برنامه ای ندارند، فقط می خواهند رییس جمهور شوند، و حاضرند هر برنامه ای را که هر سازمان سیاسی  داشته باشد برای کسب پشتيبانی آنها تایید نمایند.

6. به اين وضعيت نابهنجار ، به عقیده من، همه ی این نامزدها غیرقانونی هستند، زیرا نامزدی همگی شان برخوردار از مواهبی است که دیگران از آنها محروم هستند. آنها غیرقانونی هستند زیرا از راه غیرقانونی و با تبعيض و قانون شکنی علیه دیگران نامزد شده اند. آنها دسترسی انحصاری به رسانه ها دارند، در حالی که مخالفان و رقیبان بالقوهء آنان هیچ رسانه ای برای بیان عقیدهء خود به ملت ندارند. حال اگر اين کانديداها بصورت غیر قانونی نامزد شده اند، پس ریاست جمهوری هر یک از آنان نیز غیرقانونی خواهد بود.

از سوی دیگر، انحصار رسانه ای باعث می شود کسی نتواند درباره کیفیت سخنان اين کانديداها پرسش کند. پرسش کند که: شما که اکنون با روش ها و گفتارهای ناشیانه ای که از دل بر نمی آید، از ستم ها و نارضایتی های مردم سخن می گویید، در این سال ها کجا بودید؟ چرا رنج مردم را می دیدید و لب به اعتراض نمی گشودید؟ شما که دزدی و اتلاف صدها میلیارد درآمد این کشور را ـ که بایستی در زیربناها و صنایع و کشاورزی سرمایه گذاری می شد ـ مشاهده می کردید، طرح اقتصادی تان کجا بود؟ وقتی ده ها جوان را، بنام «ارازل و اوباش»، خارج از محدودهء قانون قضاء در خیابان ها با جرثقیل اعدام می کردند، و فرزندان ما را می زدند و غرقه در خون به روی زمین می کشاندند، قلب شما کجا بود؟ وقتی رییس جمهورتان آن جنجال های خانمانسوز بين المللی را بر پا می کرد، آیا شما تشخیص نادرست بودن سیاست خارجی را نمی دادید؟ وقتی، با نابودسازی عمدی، میراث تاریخ و فرهنگ، ایران را به خرده سنگ تبدیل می کردند چه می اندیشید؟ آیا حتا یک بار هیچکدام از شما «نامزدان مدعی» لب به اعتراض یا انتقاد گشوديد؟ مگر شما از چه مزایایی برخوردار بودید که حفظ آنها از منافع ملی مهمتر بود و شما را وادار به سکوت می کرد؟ شاید شما هم، مانند اکثر مسئولان جمهوری اسلامی، وجدان ملی خود را از دست داده بودید.

و اکنون چه برنامه ای دارید؟ می دانيم که ندارید. حتا اگر داشتید، با چه اختیاراتی می خواستید آن را اجرا کنید؟ آیا جرات دارید در سخنرانی های انتخاباتی خود با دیکتاتوری مخالفت کنید و ریشه راستین دشواری ها را برشمارید؟ آیا شهامت آن را دارید که اختیارات قانونی رییس یک دولت جمهوری را مطالبه کنید؟

اگر شما حتا در طی چهارسال گذشته همزبان با ما مردم ایران می شدید و آشکارا، به جز غر زدن های کنایه ای در محفل های خصوصی تان، از عملکرد دولت انتقاد یا به آن اعتراض می کردید و نشان می دادید که وجدان ملی بیداری دارید، شاید اکنون می توانستید ادعایی داشته باشید و شاید مردم شما را باور می کردند. ولی شما برجستگان نظام ولایی نه اراده و نه شهامت آن را داشتید و نه اینکه اهمیتی برای مردم قایل بودید. اکنون هم همگی فقط برای نجات نظام از دست مردم، از پستوهای خود بیرون آمده اید.

احمدی نژاد باید حداقل دو سال پیش کنار گذاشته می شد و ما دو سال وقت می داشتیم تا خرابی های او را جبران کنیم، ساختارهای شکسته را ترمیم نماییم، از اتلاف میلیاردها دارایی ملت، که می توانست چنان بستری برای پیشرفت اقتصادی کشور بسازد که هیچ توفان اقتصادی نتواند ما را بلرزاند، جلوگيری کنيم. ولی شما نامزدهای مدعی، همگی، ساکت نشستید و تماشا کردید و منافع شخصی خود را بغل کردید تا از گزند مصون بماند و ملت را در منجلابی از فقر و خشونت و ذلت رها نمودید. تاریخ شما را نخواهد بخشید.

تاریخ ما فعالان اوپوزیسیون برون از حاکمیت را هم نخواهد بخشید، که نظاره گر اینهمه ستم و فساد و خشونت، هرچند از آن انتقاد کردیم، ولی بیشترین توان فکری و رسانه ای خود را صرف خنثی کردن و مبارزه با یکدیگر نموديم. ما هم مبارزان راستین راه آزادی و رهایی ملت نیستیم. ما نمایشگر مبارزه ايم و در نمایشنامه ای ننوشته یا نخوانده برای کسب نقش اول یا نقش مطرح آن مبارزه می کنیم.

من هر چقدر مبارزان دیگر اپوزیسیون را ـ که در توهم رقابت با آنان هستم ـ تضعیف کنم، بخت بیشتری برای دیده شدن دارم! این یک بیماری ملی است که ویروس آن در ناخودآگاه همهء ما جا گرفته و گاه منطق و خرد را از ما سلب می کند؛ حسد برای دستیابی به چیزی که وجود ندارد چشمان ما را می بندد و ما را از تشخیص راه درست، یا دوست و دشمن، یا هدف از مبارزه، ناتوان می سازد.

سامانه های اطلاعاتی ـ امنیتی هم، که از ضعف اخلاقی و سرشت ناسازندهء برخی از ما آگاه هستند، از آن در راستای امنیت نظام از دست اپوزیسیون راستين، و یا در راستای اجرای نقشه های ضدایرانی بیگانگان، بهره برداری می نمایند.

در اين ميان، ملت ما، ميان اين نامزدهای غير قانونی که تنها برای بقای نظام  و نه منافع ملی در تلاش هستند، از يکسو، و ما فعالان سیاسی در حال مبارزه با يکديگر، از سوی ديگر، همچنان در حال له شدن است. آیا ما مدعیان مبارزه در راه آزادی، دموکراسی و حقوق بشر هرگز از خودمان رها خواهیم شد تا بتوانیم ملت را رها کنیم؟

26 اردیبهشت 1388